You're a…Titanium man:

If plan A didn't work, the alphabet has 25 more letters:

Na een heel atypische voorbereiding op wat de belangrijkste triatlondag in bijna 2 jaar moest worden was het tot op het allerlaatste moment gissen, afwachten, wikken en wegen…starten of toch maar niet.

Ik koos ervoor om toch van start te gaan gisteren. Met een hoofd vol vraagtekens…hoelang kan ik het volhouden tijdens de zwemproef, hoe groot zal de schade zijn als ik uitzwem, wat is voor mij de beste tactiek tijdens het fietsen en vooral, hoe reageren 2 gebarsten ribben op 42,2km dokkeren langs de Main. De traditionele, gezonde wedstrijdstress had plaats gemaakt voor een heel relaxed gevoel…we zien wel en gaan er het beste van maken. Ik kom van te ver terug (na 3 knieoperaties in 2014 en een eerdere zware valpartij in april) om dit zomaar aan mij voorbij te laten gaan. Ik doe nog veel te graag die verdomd lange afstand en kan er moeilijk aan weerstaan als het enigszins mogelijk is.

Die enigszins was deze keer wel erg relatief natuurlijk…ieder zijn mening maar de liefde voor de sport haalde het van de ratio vorige week. Voor alle duidelijkheid, ik zou niet één van mijn atleten laten starten in dezelfde omstandigheden als die waarin ik me bevond/bevind. Ik zou geen goede coach zijn moest ik een deelname toch doordrukken tijdens de volle herstelfase van een gehavend lichaam.

Dit gezegd zijnde dan het relaas van de wedstrijd. We wisten al op vrijdag dat het een zwemproef zou worden zonder wetsuit (neopreenpak). Iedereen gelijk voor de wet in een plas van een kleine 28° warm. Op donderdag was mij al duidelijk dat ik het sowieso zonder dat pak zou moeten doen om toch nog iets of wat beweeglijkheid te genereren in de linkerschouder. Een eerste gunstig teken dus. Ik plaatste me voor de eerste keer helemaal achteraan in de startbox van wave 1 en aan de linkerkant om mijn linker arm te vrijwaren van opstootjes met vreemde armen van andere atleten. Een juiste keuze want ik kon relatief rustig en zonder problemen de eerste 1,5km afleggen. Het stuwen met de linkerarm lukte niet wat ook het rechtdoor zwemmen wat moeilijker maakte, het voelde helemaal niet soepel aan, deed pijn maar ik ging vooruit. Even een Australian exit (even uit het water om er 20m verder terug in te duiken, vooral spectaculair voor de toeschouwers) en weg voor nog eens 2300. Opnieuw links gaan liggen en m'n eigen wedstrijd gezwommen. Na 1u05 ( en 4000m in mijn geval ipv 3800) kwam ik terug aan land en waren de 10 ingecalculeerde extra minuten een feit…al bij al zo slecht nog niet zonder pak. Ik moest toch even bekomen en maakte er een lange wissel van (+ 6'). Ik wreef me goed in met zonnecrème, trok alvast mijn compressiekousen aan (om mijn weerspannige achillespees te ondersteunen en als bescherming tegen de ongenadig hard schijnende zon) en zette mijn helm en zonnebril op vooraleer naar de fiets te rennen.

Eenmaal op die fiets kwam ik vrij snel in een goed ritme, ik nam nog een pijnstiller en begon aan een sterke fietsproef. Het werd steeds heter en ik concentreerde me vooral op eten en drinken en zo hard mogelijk fietsen. Het was bij aanvang wat wennen aan de TT-fiets nadat deze pas zaterdag in Frankfurt was toegekomen (de val had niet alleen het lichaam lelijk toegetakeld, ook het stuur moest vernieuwd worden) met een andere zitpositie door een gewijzigde stand van het stuur. Toch liep eerste ronde bijzonder vlot, alles volgens plan…welk plan??? Na 10u gaf de thermometer in één van de te passeren dorpjes al 38° aan…slik, dat beloofde nog een uitputtende strijd te worden.

4u56 later kwam ik aan wisselzone 2…ook dit had ik overleefd in een mooie tijd en zonder noemenswaardige last aan sleutelbeen, schouder of ribben.

Opnieuw een rustige wissel, opnieuw zonnecrème laten smeren in de transitietent en een nieuw voedingsplan opgestart. Hop met de benen, de broeierige hitte van de middaguren in en vooral met een groot vraagteken onder het petje…hoelang kan ik mijn tempo aanhouden zonder (teveel) pijn. Een kilometer verder stond Patje Blomme me op te wachten met fris water en verse fruitsticks van SportsControl…allemaal volgens plan tot dan.

De eerste ronde verliep goed tot zeer goed. De hitte heeft nog nooit echt een impact gehad om mijn prestaties maar toch voelde ik veel energie wegstromen aan het trotseren ervan. Ik kon desondanks toch mijn vooropgesteld tempo aanhouden (tss 4'10 en 4'25 per kilometer) en kwam een 50' later opnieuw bij Patrick, een goede 11,5 km verder. Even verder wachtte ons tijdens elke ronde een eerste hellend gedeelte om een brug over de Main op te lopen. Daar voelde ik de eerste ernstige steken in de ribben opkomen. Eenmaal de brug over liet ik mijn tempo bewust zakken en ging het terug beter…tot de volgende 'helling' (want het hoogte verschil was verwaarloosbaar). Meter na meter, kilometer na kilometer werd het ondraaglijker en moest ik afwisselend trager lopen tot de pijn weggeëbd was en terug iets 'sneller', wat een groot woord is als mijn normaal wedstrijdtempo rond de 14km/u ligt. Nog even stopte ik aan een EHBO post op zoek naar extra tape om de ribben wat te ondersteunen…helaas zonder succes. Puur op karakter heb ik de overige 30 km afgelegd, de hitte was plots geen bondgenoot meer en het einde was nooit zo gegeerd.

10u02 na de start werd ik als Ironman verwelkomd op het Römerplein…in mijn geval eerder een Titaniumman (cfr het titanium spilletje dat in mijn gebroken sleutelbeen woont sinds dinsdag 23/06) die streed om te overleven. Deze voorbereiding kenmerkte zich door een hoofdplan, er staan in Frankfurt en streven naar een tijd in de buurt van een ticket voor Kona. Dan was er plan B dat bestond uit het verplaatsen van mijn inschrijving naar een latere wedstrijd owv niet capabel om deel te nemen (wat werd afgeblokt door de IM organisatie,) plan C werd dan gehavend strijden en zien waar we stranden en plan D is het uiteindelijk uitgevoerde plan dat bestond uit een mix van vooropgestelde scenario's met improvisatie van het moment.

Op 7km voor het einde liep Jurrie Van Waeyenberghe, een atleet die ik begeleid en aan zijn 2e IM bezig was (eerste onder mijn begeleiding), me voorbij…stoïcijns bleef hij voor zich uitkijken, een korte groet en gezapige pas. Ik kreeg een kippenvelmoment omdat hij een heel, maar dan ook heel mooie prestatie aan het leveren was. Ik moest terug een brug over stappen maar eenmaal over de eindmeet kwam ik hem tegen in de atletenzone…9u54 meldde hij me apetrots…ik straalde net zoals hem! We deden schitterend werk. Een nieuw persoonlijk record in deze omstandigheden.

Naast vreugde was er ook verdriet…mijn compagnon de route, Aäron Overmeire, had zijn dag niet in de loden hitte. Het zwemmen en fietsen verliep niet volledig naar wens…omwille van twijfel? puur fysiologische redenen? Hij begon toch heel sterk aan het lopen en kon zijn sterke voorbereiding uiteindelijk verzilveren zo leek het…tot alle energie uit zijn lichaam werd gezogen en hij zich noodgedwongen moest aanmelden aan een EHBO-post. Na wat controles is hem opgelegd dat hij beter niet meer zou verder lopen. Een half uur slapen en dan verder wandelen kon nog net maar hij nam absoluut de beste beslissing en liet zijn gezondheid primeren. David Depuydt, de 3e atleet die ik onder mijn hoede heb, kreeg na 130km fietsen een dreun van de reeds meerdere malen vernoemde 40°. Hij kon nog mooi binnen rijden maar moest dan besluiten dat een marathon niet meer voor zijn afgepeigerde lichaam was. Die mannen leverden al een hele prestatie door hier te starten en zover mee te draaien. Ambulanciers draaiden overuren, velen werden afgevoerd…dan toch maar beter kiezen voor de toekomst in plaats van de glorie van het moment.

Zo zie je maar…vreugde en verdriet liggen dicht bij elkaar, de coach heeft veel in de hand maar dus niet alles. Niemand kon voorzien dat dit ons te beurt zou vallen, ook ik niet. Ik probeerde hen zo goed mogelijk bij te staan met tips en preventieve maatregelen maar moeder natuur beslist nog altijd over de gebeurtenissen.

Dan rest me alleen nog een oprechte dank u wel aan al de supporters die voor ons de trip naar Frankfurt over hadden en die ons motiveerden op leuke en moeilijke momenten. Jullie waren opnieuw van goudwaarde!!! Bedankt Jo, Bente en Hasse, Patrick en Nathan, Steven, An, Aurelie en Margot, Jeroen Ellen, Frederik en Sigrid, Vic en zijn vrouwke…

Reacties

Reactie toevoegen