Stressbestendigheidstest op zaterdag, ideale omstandigheden op zondag

Terwijl oma en opa vanuit Spalt doorreden naar Noord-Italië om nog een weekje te genieten, keerden wij terug naar ons landje zonder regering en in de ban van de bankencrisis. Een vlotte rit zonder problemen en noemenswaardige files. Rond zessen leverden we Aäron terug af aan zijn Severine...even later terug thuis...nog steeds nagenietend.

Vorige vrijdag in de namiddag zag alles er zeer goed uit...de fiets werd de laatste keer geschrobd en de wedstrijdwielen werden bovengehaald. Bij de laatste check bleek er toch een probleem te zijn met de voorderailleur...problemen zijn er om opgelost te worden dus begonnen we te sleutelen met een behoorlijk resultaat na een 2-tal uren en een aantal telefoontjes naar Alain van Cylcoon (onze fiets'dokter'). Uiteindelijk toch met een gerust gemoed gaan slapen na nog wat gezellig gekeuvel met de familie. Op zaterdag stond dan het traditionele uurtje fietsen op de planning...een laatste maal de benen prikkelen en de vooral de fiets onderwerpen aan een test. 6 minuten na mijn vertrek sloeg het noodlot toe...de ketting besliste om tussen het frame van de fiets en het binnenste tandwiel vooraan te gaan plaatsnemen. Alles geblokkeerd en zonder specifiek materiaal niet op te lossen. Ik heb dan maar een hulplijn ingeroepen, Aäron, om me op te pikken en door te rijden naar de plaatselijke god voor triatleten in de problemen 1 dag voor de wedstrijd....Fritz Buchstaller. Her Fritz (of iemand van zijn 5 medewerkers) deed heel laconiek over het probleempje...'kom binnen 2 uurtjes maar terug, we zullen zien wat we kunnen doen'. Aäron en ik maakten van de gelegenheid gebruik om wat vluchtwegen te verkennen om op de wedstrijddag vlot op verschillende plaatsen op het parcours te geraken met de wagen.
Ik had me de laatste uren voor de wedstrijd wel anders voorgesteld...uurtje fietsen, nog wat eten, platte rust, wat lezen, laatste check van de zaken die op zaterdagmiddag in het wisselpark moesten afgegeven worden. Niets van dit alles dus!

Goed 2u later zat onze verkenning er op en reden we terug naar Fritz en co. Alles zag er goed uit en de laatste test gebeurde dan van daar (Hipolstein, 700m van zwemstart) richting Spalt. Het was toch met een klein hartje dat ik op de hellingen de shifters hanteerde tijdens de eerste kilometers...maar alles verliep naar wens! Het werd uiteindelijk een korte namiddag omdat de fiets en de loopspullen moesten ingecheckt worden voor de racebriefing die van start ging om 18u. Als 3300 individuele atleten en 665 trio's hun fiets op dezelfde plaats en op hetzelfde tijdstip moeten binnenbrengen, laat het zich al raden dat het verkeer behoorlijk in de knoop draait. Maar eind goed, al goed, mits nog wat wandelen met een malcontente Bente, geraakten we op tijd op de bike check-in en op de atletenbriefing. Tim kreeg het daar nog even op zijn heupen toen zijn tijdrithelm werd afgekeurd en hij nog eens diep in de buidel moest tasten om een nieuw exemplaar aan te schaffen.

De briefing was het enige echte minpunt van het hele gebeuren...alle Duits- en Engelstaligen (of verstaanders) werden op hetzelfde moment verwacht. Afwisselend in het Duits en gebrekkig Engels werden we wegwijs gemaakt in het reglement en praktische afspraken. Jo en ik hadden de indruk dat de organisatoren van dienst de briefing precies als een ode aan zichzelf beschouwden...Doordat de 2 talen in één sessie werden gecombineerd, duurde de briefing vrij lang, tot na 19u. Niet het meest ideale tijdverdrijf op de vooravond van de triatlon.
Later op de avond trokken de supporters en begeleiders zich terug in een Grieks restaurant zodat ik in alle rust mijn 'laatste sobere avondmaal' kon nuttigen. Vroeg in bed met de wekker op 3u30...

Zondag 10 juli... wedstrijddag.
Ongeveer 3u voor de start werden nog heel wat (broodnodige) calorieën naar binnen gespeeld terwijl opa en Aäron de boterhammen klaarmaakten voor de lange dag die zou volgen. Rond 5u stapte ik heel ontspannen transition 1 in en maakte ik mijn carbonnen ros verder raceklaar voor een rit van 180km...energierepen, energiedrank, water, bandenspanning testen, helm op stuur laten balanceren, schoenen instapklaar bevestigen op de fiets. Nog eens goed gevisualiseerd waar ik alles kon terugvinden na de zwemproef en dan deze hectische zone verlaten. Tussendoor ook Tim De vilder, Johan Smolders, Peter Laureyns en onze persfotograaf van dienst, Bert Wauters, even gedag gezegd om daarna de zakken (met spullen voor de fietsproef (rood) en douchegerief (groen) op de juiste plaats te deponeren. Op 38' van de start stond ik met mijn papa en Aäron tussen de ondertussen massaal opgekomen toeschouwers.

Iets voor de start trof ik Tim terug en samen doken we, in afwachting van het startschot, het water in. Nog wat succeswensen over en weer en klokslag 6u30 weerklonk het kanonschot. De traditionele hectische start duurde slechts een 250m en algauw vond ik een mooi ritme. Een echt overzicht heb je nooit maar aangezien ik tussen heel wat rode badmutsen (profs) zwom, had ik de indruk dat er een mooie tijd inzat. En ja, 54' later, 3' beter dan vooropgesteld, liep ik over de mat richting tent. Aangezien ik nog met de eersten uit het water was kon ik direct aanspraak maken op een vrijwilligster die me hielp met het wegstoppen van het zwempak en het brilletje. Een dikke 3' onder het eerste wedstrijduur zat ik op mijn fiets met een moraal die voorlopig niet meer stuk te krijgen was.

Goed 10km verder had ik Tim bijgehaald die een kleine minuut voor mij uit het water was en even later kwam ook Peter Laureyns in het vizier. Met ons 3 werkten we de eerste ronde van 90km af aan een zeer hoog tempo. Na 70km doken de vrouwtjes (Jo, oma en Bente) op net voor de befaamde Solarberg...zoals aangekondigd werd deze pittige helling omgetoverd in een luidruchtig circus van toeschouwers die zorgden voor veel lawaai. Het kan gerust de vergelijking doorstaan met de beklimming van de Alpe D'huez tijdens de ronde van Frankrijk...rijen dik stonden de mensen, handengeklap, tromgeroffel aan de voet, een speaker aan de top...kortom, een kippenvelmoment!

Na de voortreffelijke bevoorrading door Aäron en opa gingen we op pad voor de laatste 90km...Ondertussen waren heel wat atleten van de volgende waves op het parcours verschenen en werden de groepen groter. Tim, Peter en ik fietsten freewheelend verder...het weer was stralend, de hellingen en de wind van 2 beaufort konden we makkelijk de baas. Na 145 kilometer schakelde ik een versnelling hoger. Relatief gemakkelijk reed ik de ene na de andere atleet voorbij (al dan niet later gestarte atleten) en kwam na 4u45'58" transition 2 binnen gereden. Toen pas zag ik dat Tim iets achterop was gebleven (door de drukte aan de Solarberg bleek later).

Opnieuw had ik het geluk om alleen en bij de eersten in de tent te mogen lopen na het afgeven van de fiets en werd ik geholpen door maar liefst 3 vrouwen...eentje smeerde mijn schouders in, een andere hielp met mijn gels en mijn pet terwijl de 3e vrijwilligster mijn de helm in de zak stak. Ruim onder de 6u wedstrijd begon ik aan het looponderdeel...opnieuw overviel mij een boost van vertrouwen en de pijn in de voet nam ik er maar bij. Vooraf werd gesproken over een volledig vlak loopparcours maar dat bleek de eerste kilometer al een utopie te zijn. Later zou blijken dat er nog meer venijnige hellingen zouden volgen.
Het werd een zware marathon in de brandende zon grotendeels langs het Main-Donaukanaal. Zonder enige beschutting liepen we een grindpad (geen cadeau voor de voeten!!) op en af in noordelijke richting en daarna nog eens in zuidelijke richting...aan de keerpunten zorgden dorpsfestiviteiten opnieuw voor heel wat sfeer wat de vermoeidheid en pijn wat deed verzachten. Na 21km zat ik mooi op schema voor een marathon van 2u59 en een finish onder de 9 uren. Op de koop toe werd ik heel enthousiast toegewuifd door mama Jo en de kleine Bente...wat wil een mens nog meer op zo een moment.

Op weg naar het 2e keerpunt drong een grote boodschap zich op en moest ik dus noodgedwongen een feit van openbare zedenschennis plegen in een bos...gelukkig geen gekke Duitsers in de buurt en ook hier een persoonlijk record gebroken. Rond km 29 liep ik een atleet voorbij die aanklampte en vroeg of hij in mijn zog mocht meelopen...Pierre (127)...we pepten elkaar op voor de laatste kilometers en ons tempo bleef mooi constant (wisten we via zijn Garmin). In het centrum van Roth werden ons nog 4 lastige kilometers voorgeschoteld (bergop, kasseitjes en terug bergaf) vooraleer we het park mochten inlopen. Ik liet Pierre even lopen toen ik op zoek ging naar mijn supportersschare om Bente mee te nemen op de arm...de kleine meid had haar eigen triatlon even op 'hold' gezet voor een tukje in de buggy dus liep ik dan maar met de armen in de lucht en heel gelukkig onder de finishboog. Het was echt een aankomst om nooit meer te vergeten...tribunes vol enthousiastelingen, een rode loper en mijn lieve vrouw met de tranen in de ogen!
Het looptempo lag iets lager de laatste 20 km en ik overschreed toch de 3u...

8u49'02" werd uiteindelijk de eindtijd waarop ik moe maar voldaan de boeken dichtdeed...een 32e plaats in het algemeen klassement en eerste (en enige) Belg onder de 9u. Een kwartier later lag ik al te genieten van een deugddoend massage.
Coach Tim kreeg het even lastig in de marathon en haalde net het ultieme doel niet...9u00'55" (47). Toch een bijzonder sterke wedstrijd van hem na Lanzarote een 2-tal maanden terug!

Bedankt aan iedereen die me de voorbije dagen geluk en proficiat heeft gewenst...jullie steun doet wonderen en op moeilijke momenten helpt dit mij erdoor!!

Reacties

Manneke, een hele dikke proficiat! Wat een prestatie! Geniet nu, ondanks het minder goede weer, maar met je gezinnetje van een deugddoende vakantie.

Als ouders van Peter ,zonder te weten wie je was,supporterden we voor je op aangeven van Isabelle die je al kende van Hawaii 2009. Een zéér dikke proficiat voor de mooie prestatie! In een volgende wedstrijd zullen we elkaar al beter kennen om nog meer te kunnen supporteren. Doe zo voort! Succes naar de volgende wedstrijd toe. Sportieve groetjes, Bea en Chris Laureyns

Mooi, mooi, mooi!

Reactie toevoegen