Ironman Hamburg - door Jurrie Van Waeyenberghe

De voorbereiding naar de wedstrijd verliep vlotjes, hier en daar wat last van kwaaltjes die kinesist Tom Du Prez snel deed verdwijnen, waarvoor dank! Naarmate de wedstrijd dichter kwam had ik behoorlijk veel schrik om terug verkouden te worden zoals het jaar voordien… Dus liep ik de laatste dagen in België behoorlijk op de tippen van mijn tenen.
Dinsdag 8 augustus, ik was blij dat ik kon vertrekken naar Hamburg. Eens aangekomen, uitpakken, eten, verkennen en rusten. Meer gebeurde er niet de dagen voor de wedstrijd, gelukkig is dit met een reden, want stilzitten is mijn sterkste kant niet. Roald was ondertussen ook ter plaatste en we deden een poging om het fietsparcours te verkennen, maar fietsen in het havengebied is geen aanrader en ook niet echt mooi! Ook voelden we dat de wind daar geen medelijden had met ons…
Zondag 13 augustus, de dag waarop het “moest” gebeuren was daar! Ondanks dat ik op zaterdag behoorlijk in mezelf was gekropen door de stress, had ik daar op zondag weinig last van, ik was heel rustig. Te rustig dat ik zelfs te laat in mijn startbox was gegaan en ik meer in de achterste gelederen stond. Ik trok er me niets van aan en begon aan het zwemnummer, aan mijn eigen tempo, wetende het is een lange dag en ik heb tijd genoeg! Ik wist perfect aan elk keerpunt op welke afstand ik me begaf en kon zo goed doseren. Ook al was het starten met een rolling start, het was continue een druk gevoel met hier en daar wat klappen krijgen! Ik liet me meestal doen en maakte me er niet druk in… Op kilometer 2.8 begon ik mijn ritme te vinden en begon ik onder stoom te komen, ik had natuurlijk dan voor de eerste keer voldoende ruimte. Ik legde toen al de focus op de aankomende wissel.
Ik werd uit het water gevist aan het einde van het zwemnummer op 59 minuten, waar ik kon beginnen aan het volgende onderdeel, fietsen. Eerst moest ik nog een wisselzone doorlopen van een 600m, wat een hoop fietsen, ongelofelijk!!!! Ik huppelde met een grote glimlach naar mijn fiets, er konden zelfs nog wat moves af naar mijn vrouwtje toe, ik voelde me goed! Het fietsen was begonnen, het werd al snel duidelijk dat de mededeling op de athlete briefing “a slight breeze” op de wedstrijddag zeker niet van toepassing was, pffff wat een helse wind! Wat voor mij en Roald zeker niet in ons voordeel was. Veel hoogtemeters moest er ook niet overwonnen worden, dus was het een rit voor de mannen met power in de benen en niet voor ons lichtgewichten. Het was zo, je kon er niks aan veranderen, dus fietsen was de boodschap. Ik fietste puur op gevoel en zag halverwege aan mijn tijd dat het goed ging, ik zat op koers om op iets meer dan 5u de 180.2km te finishen. Bij het aanvangen van de tweede ronde zat er nog meer wind dan de eerste ronde, die al het gehele fietsonderdeel aanvoelde als tegenwind! Het einde kwam stilaan in zicht, ik zat nog deftig op koers, samen met nog een andere fietser waar ik waarschijnlijk twee keer in kon, wisselden we regelmatig eens van positie, met natuurlijk de reglementaire onderlinge afstand van ongeveer 12m. Helaas zat ik ongewild op een ongelukkig moment iets te dicht, net op het moment dat de jury op de moto in aantocht was en bingo, ik had een blauwe kaart gewonnen, wat goed was voor 5 minuten straftijd thv de eerstvolgende strafbox. Ik was op zijn minst gezegd razend, vooral op mezelf, ik kon er niks aan veranderen en fietste verder tot het einde van het fietsnummer en zat mijn straftijd uit.

Maar toen kwam mijn nummer eraan, lopen, ik wisselde vlotjes zonder me op te jagen door mijn straftijd en nu kon beginnen aan mijn opmars! Ik putte positieve energie uit het feit dat ik tijd verloren had, toch was het nog een beetje afwachten hoe fris de benen nog waren. Ik had al vrij snel door, dit gaat heel vlot, wederom was alles op het gevoel. Dit gevoel uitte zich in 43 minuten voor mijn eerste ronde van 10.5 km, dit was super, ik wist wel dat er verval ging komen, maar voelde, er zit nog wat op. Automatisch remde ik wat af, maar het tempo was nog steeds betrekkelijk vlot, waardoor ik iedereen al ingehaald had waar ik op fiets samen mee vertoefde. Maar mijn honger was niet gestild, ik bleef mijn tempo aanhouden, wat ronde na ronde minder comfortabel aanvoelde, maar ik maakte me dan innerlijk nog eens kwaad door mijn penalty… Ook was het niet altijd evident door het soms te smalle loopparcours en gedubbelde atleten plaats te vinden om deftig te lopen. Op een gegeven moment kon ik niet door, omwille van plots wandelende atleten. Gelukkig was dit naar de aanloop van de finish en was een klein beetje tempovermindering zeer welkom! De laatste rechte lijn richting carpet en finish kwam in zicht! Het publiek zag aan mijn bandjes dat ik naar de finish liep en begon me massaal aan te moedigen, de speakers gingen opzij en ik begon aan mijn onbeschrijfelijke gevoel naar de finish op de carpet aan de tribunes. Ik was ervan overtuigd dat er niemand meer vanuit de achtergrond me ging inhalen en liep op mijn zelfde elan over de meet. Ik had zelfs mijn PR gebroken op de marathon van Eindhoven een paar jaar geleden, ik had een marathontijd van 3u06min tijdens de Ironman.

Zonder de penalty meegerekend heb ik de perfecte wedstrijd voor mezelf gedaan, alles verliep naar wens, wat niet altijd van zelfsprekend is en je ook niet in de hand hebt!!!
Betrekkelijk fris, mentaal dan toch, wandelde ik naar Nathalie die me door dik en dun altijd steunt en konden we samen nagenieten, wachtende op mijn ”broere” Roald, zoals zijn dochters zeggen. Die was op zijn debuut met een sterke prestatie bezig!
Ook een woordje dank aan Dominic voor alles en begin maar al te denken aan mijn volgende schema’s want mijn honger is er zeker niet minder op geworden…

Zwemmen: 59min 26sec
T1: 4min 22sec
Fietsen: 5u 11min 18sec
T2: 3min 10sec
Lopen: 3u 6min 15sec

Eindtijd: 9u 24min 29sec
43e Plaats algemeen van de 2500 starters inclusief profs.

Reacties

Reactie toevoegen