Adrenaline, endorfine en serotonine

Het zit erop...we zijn ondertussen al even terug in ons vertrouwd appartement, de zaken zijn zowat opgeruimd en de pizza's zijn in aantocht...even tijd om een verhaaltje te vertellen dus.
Ik stond met enkele heel grote vraagtekens aan de start vanmorgen. Wil mijn achillespees meewerken, zal het gevoelige rechter scheenbeen(vlies) de talloze loopkilometers aanvaarden en wat met de niet altijd even vlot scharnierende knie(ën)?
Maar goed...het circus is me ondertussen bekend en ieder doet zijn race vanaf 6u45, ik dus die van mij. Een heel ongelukkig toeval wou dat ik bij het inlopen van het water op een scherp steentje trapte en direct door had dat er een wondje was...niets ernstigs, ware het niet dat ik er wel 42km moest op lopen enkele uren later. Maar goed, zorgen voor dan zeker?
De rolling start is een goede uitvinding...als ze min of meer correct wordt uitgevoerd. Per 8 starten werd algauw per 16 en niet om de 5" maar om de 2". Uiteraard was het aan de eerste boei op 500m samentroepen met dezelfde toestanden als bij een massastart als gevolg.
Maar goed, we waren weg voor 3800m lange meters. Het langste stuk was zoals voorspeld tegenstroom, een lastige bedoening als je het mij vraagt. Exact 1 uur later (en samen met Jurrie) kwam ik uit het water, even lopen tot de wisseltenten om dan uitgebreid te wisselen (en de voet eens te checken). Ik koos voor het psychologisch voordeel van het fietsen met mijn compressiekousen aan...ik denk nog steeds dat het een goede beslissing was maar evengoed had het geen effect.

Iets na het uur dus op de fiets...en gemotiveerd! Het eerste deel van het parcours ging het bijzonder hard...beetje voorsprong nemen op het 'tijdverlies' tijdens het klimwerk. Een wondermooi maar dus toch wel pittig parcours en bij aanvang ook niet selectief genoeg om de grote groepen fietsers uit elkaar te halen. De scheidsrechters deden hun job voortreffelijk en waarschuwden éénmalig om nadien toch te bestraffen. Exact 2u30 later stond ik terug aan Landiwiese, ondertussen met een nieuwe fles sportdrank aangeleverd door de beste begeleiders van de hele wereld, Aäron en Patrick. Die mannen waren andermaal geld waard, bleek ook later tijdens het lopen! De persoonlijke voeding moest aangereikt worden op Heartbreak Hill, de laatste beklimming van de dag...deze keer niet lang maar ééntje met allures van de klimmetjes in de Vlaamse Ardennen, kort en steil.
Ronde 2 liep nagenoeg identiek...eigenlijk perfect voor mijn beperkte klimcapaciteiten. Ik koos steevast voor een heel klein verzet bergop om zo op z'n Froomes het verschil te maken. Bergaf werd ik er continu afgereden door iets zwaardere en meer behendige acrobaten, bergop kon ik dan weer wat uitlopen.
2 identieke rondes maken een totaal van 5u fietsen...met toch al wat meer vermoeide benen, helaas onvermijdelijk.
Ik zag Jo en de meisjes 3 keer op het fietstraject...enthousiasme troef! Leuk!!

Bij het afstappen van de fiets en het lopen naar mijn plaats in het wisselpark voelde mijn voetzool echt pijnlijk aan...daar waren dus die zorgen...maar goed, in de flow doe je de schoenen aan, petje op, nog wat sportscontrol fruitsticks in de zakjes en on the way. Tja, comfortabel is anders maar veel andere opties waren er niet. 'Het zal wel beteren' maakte ik mezelf wijs. Het voordeel was dat het precies wat andere gebruikelijk mankementen on hold zette. Na enkele kilometers verdoofde die voetzool zichzelf een beetje en werd het heel draaglijk.
Vier identieke rondjes van 10,5 km brachten ons door het stadscentrum, langs de oevers van het meer, voorbij Aäron en zijn bevoorrading, Patrick en zijn fototoestel en ook telkens langs de finish/tribune. Aangenaam veel volk en tal van mogelijkheden voor de supporters om me vooruit te stuwen...de kinderen maakten het nog nooit zo bewust mee!!
In mijn 24e loopkilometer werd ik nogmaals verrast...Filip (Lasoen) en zijn Eva deden wel heel veel moeite om me het laatste uur nog te kunnen bijstaan...Even wat rondrijden onderweg naar Italië. Ik kreeg er zowaar kleine vleugels van.

We tellen er nog eens 3u14 bij en zo komen we aan een eindtijd van 9u21, wat mij betreft het hoogst haalbare vandaag. Ik werd daarmee 26e in het algemeen klassement, 6e in mijn leeftijdscategorie (35-39, voor de laatste keer). Het levert me opnieuw een ticket op naar Kona...maar zal dat aan mij voorbij laten gaan om diverse redenen.
Jurrie Van Waeyenberghe had, na een aantal dagen ziekte, zijn dagje niet en heeft zijn sterk karakter dan maar aangesproken. Hij finishte moegestreden in 10u21...nog steeds een tijd waar velen van dromen.

Er gingen vandaag 2000 deelnemers van start waaronder 56 mannelijke en 12 vrouwelijke profs. De zege was voor Ronnie Schildkecht in (8u18) en Daniela Ryf (8u54)...van een andere orde dus!

Ik heb vandaag opnieuw het bewijs gekregen dat onze hormonenhuishouding ons maar zelden in de steek laat...Eerst nam de adrenaline het voortouw, daarna kwamen de (verslavende) endorfines vrij en tot slot nam het gelukshormoon serotonine het over...niet iedereen eet daar dus gewoon een stukje chocolade voor :)

Naast Jo, de kindjes, Pat en Aäron heb ik nog wat anderen te bedanken die me de voorbije maanden en jaren bijstonden om me ook nu zo goed mogelijk aan de start te brengen. Tom Duprez, Ellen De Wilde en Remke, Bart Lampaert...allen hadden ze een groot aandeel!! Uitermate dank...en tot binnenkort!
Ook de talloze steunberichten van het thuisfront doen serotonine vrijkomen!!

Reacties

Reactie toevoegen